Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας: ποια από εμάς, βλέποντας το Sex and the City για πρώτη φορά, δεν ερωτεύτηκε παράφορα τη συλλογή Manolo και τις Baguette της Carrie Bradshaw; Εγώ ναι, τρελά, και για χρόνια έχτιζα την γκαρνταρόμπα μου τούβλο-τούβλο σκεπτόμενη μόνο να συλλέγω τρελά κομμάτια: φούστες με παγιέτες, εξαιρετικά άβολα παπούτσια φορεμένα ίσως δύο φορές και μικροσκοπικές τσάντες που θα λάτρευα να επιδεικνύω στην πόλη αλλά που, ρεαλιστικά, χωράνε μόλις και μετά βίας τα κλειδιά του σπιτιού και τη θήκη των καρτών μου, πόσο μάλλον το τηλέφωνο που σταδιακά μοιάζει περισσότερο με iPad παρά με το πρώτο μου κληρονομημένο Nokia 3310.

Και ας συνεννοηθούμε, δεν είναι ότι πρέπει οπωσδήποτε να ακολουθούμε όλες τις τάσεις, δεν είμαστε αυτού του τύπου κορίτσια, κάθε άλλο, αλλά αυτή είναι μια από εκείνες τις τάσεις που μου κεντρίζουν την προσοχή για λόγους πολύ σαφείς και επίσης πολύ λογικούς. Ο μινιμαλισμός των 90s, μάλιστα, λύνει έναν απίστευτο αριθμό προβλημάτων (προβλήματα του «πρώτου κόσμου», εννοείται), όπως:

• να έχεις πάντα κάτι να φορέσεις το πρωί όταν αργείς, δηλαδή πάντα·
• να μπορείς να συνδυάσεις όλα τα κομμάτια μεταξύ τους χωρίς τον κίνδυνο να μοιάζεις σαν να βγήκες από το καρναβάλι του Ρίο·
• και τέλος, να φαίνεσαι συνεχώς εξαιρετικά κομψή, ένα clean girl με τακτοποιημένη ζωή.

Με λίγα λόγια, να μοιάζεις ακριβώς με τη Natasha Naginsky, την πρώην του Big, που η Carrie έβρισκε τόσο αντιπαθητική, αλλά που στο βάθος ίσως τη ζήλευε λίγο ακριβώς επειδή εξέπεμπε όλο αυτό.

Και η μόδα, φέτος, είναι ακριβώς όπως η Carrie. Μετά από μια μακρά, ατελείωτη, ίσως εξαντλητική περίοδο μαξιμαλισμού, τρελών prints, αδύνατων layering παιχνιδιών, φέτος χτυπάει τις πόρτες της ντουλάπας μας ζητώντας μας λίγη ησυχία. Μας το ζητάει στα social media όπου η έλευση της σειράς Love Story οδήγησε δημιουργούς και influencers να αναπαράγουν μόνο look με αισθητική quiet luxury, μας το ζητάει μέσα από τις πασαρέλες όπου η επιστροφή του μαύρου φαίνεται να ήρθε για να μείνει, και μας το ζητάει ακόμα και μέσω του μεγαφώνου της Pantone που επέλεξε το Cloud Dancer ως χρώμα της χρονιάς, σαν να μας λέει «Ντυθείτε σαν σαντιγί και όχι σαν Hannah Montana».

Η λέξη-κλειδί εδώ είναι «sartorial», όχι επειδή πρέπει όντως να ράψουμε τα ρούχα στα μέτρα μας, αλλά επειδή πρέπει να μείνουμε μακριά από το oversize (με εξαίρεση τα blazer) και επίσης από τις super skinny εφαρμογές, προτιμώντας αντίθετα απαλές γραμμές που γλιστρούν όμορφα στο σώμα μας. Με το ίδιο κριτήριο επιλέγουμε και τα χρώματα: ζήτω τα λευκά, τα γκρι, τα μαύρα, τα μπεζ, αλλά ας μη σταματήσουμε στα ουδέτερα αρκούμενοι σε μια ντουλάπα χωρίς προσωπικότητα και ας προσπαθήσουμε να εισάγουμε κάποια μπλε, ίσως περλέ, ή αποχρώσεις του ροζ και του πράσινου, αρκεί να είναι «muted». Εν ολίγοις, δεν είναι ότι αν δεν σας ταιριάζει το μαύρο δεν μπορείτε να νιώθετε Natasha, δεδομένου ότι δεν είμαι ειδικός χρωματολογίας και πιστεύω στην ελεύθερη επιλογή.

Τα κομμάτια που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε; Ένα blazer, ένα slip dress, ραμμένα παντελόνια ή straight leg jeans, ένα λευκό πουκάμισο, μια pencil φούστα πάνω από το γόνατο. Για παπούτσια και αξεσουάρ διατηρηθείτε απλές με evergreen κοψίματα και χρώματα. Και θυμηθείτε: αυτές είναι μόνο συμβουλές: η Carrie θα παραμείνει πάντα το κορίτσι που διασκέδασε περισσότερο από όλες με το στυλ της και που θα συνεχίσει να μας διδάσκει πώς να βγαίνουμε από το comfort zone χωρίς φόβο. Αλλά βλέποντάς την ξανά και σκεπτόμενη τη ρεαλιστική ρουτίνα που ζουν οι περισσότερες από εμάς, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ… μήπως η Natasha, τελικά, τα είχε καταλάβει όλα;