Το μαύρο μπορεί να περιμένει

από την Alice Colino

Υπάρχει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, πιστή σαν την αλλαγή της σεζόν: οι θερμοκρασίες πέφτουν, οι μέρες μικραίνουν κι εμείς ανοίγουμε ξανά την ντουλάπα αναζητώντας το μαύρο. Είναι μια σχεδόν αυτόματη κίνηση, την οποία μπερδεύουμε με την κομψότητα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για συνήθεια.

 

Το μαύρο καθησυχάζει, είναι αναμφισβήτητο, ταιριάζει με τα πάντα. Αλλά είναι επίσης, αν το καλοσκεφτούμε, το χρώμα που εκφράζει λιγότερο από όλα την εποχή που διανύουμε. Το φθινόπωρο, το αληθινό, δεν υπήρξε ποτέ μονοχρωματικό.

Αρκεί να κοιτάξει κανείς έξω από το παράθυρο: η φύση αυτούς τους μήνες κινείται μέσα από μια γκάμα βαθιών, γήινων και ιριδιζόντων χρωμάτων, που σπάνια συμπίπτουν με το απόλυτο σκοτάδι.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι το πέρασμα από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο είναι ακριβώς αυτό: μια σταδιακή μετατόπιση των αποχρώσεων, όχι ένα άλμα στο κενό. Το να δημιουργήσουμε μια γκαρνταρόμπα εμπνευσμένη από αυτή τη μετάβαση, αντί για τη χειμερία νάρκη, σημαίνει να επιλέξουμε ανάμεσα σε συγκεκριμένες χρωματικές κατευθύνσεις, τρεις διαφορετικές διαθέσεις με έναν κοινό παρονομαστή: να αντικαταστήσουμε το μαύρο με ευφυΐα.

Το πρώτο χρώμα είναι ένα μπλε, όχι όμως εκείνο το έντονο θαλασσινό που αφήνουμε για την ώρα πίσω μας. Είναι ένα μπλε πιο ώριμο, σχεδόν νυχτερινό: η ακριβής στιγμή όπου ο ουρανός δεν είναι πια γαλάζιος αλλά δεν έχει γίνει ακόμα μαύρος, εκείνο το μετέωρο γκρι-μπλε που οι ζωγράφοι ονομάζουν «μπλε ώρα» και στη φωτογραφία θεωρείται το πιο φωτογενές λεπτό της ημέρας.

Κοβάλτιο, πετρόλ, μπλε του μελανιού: είναι αποχρώσεις που διατηρούν το ίδιο βάθος με το μαύρο και λειτουργούν εξίσου άψογα στο γραφείο όσο και το βράδυ, χαρίζοντας ωστόσο στο πρόσωπο μια φωτεινότητα την οποία το μαύρο, ας είμαστε ειλικρινείς, τείνει να σβήνει. Ένα παλτό σε αυτή την απόχρωση ή ένα πλεκτό ζιβάγκο κάτω από ένα σκούρο μπλέιζερ γίνονται ένας κομψός τρόπος για να μη θυσιάσουμε την αυστηρότητα, κερδίζοντας παράλληλα μεγαλύτερο χρωματικό βάθος.

Η δεύτερη κατεύθυνση κοιτάζει προς το δάσος. Το καφέ παρέμεινε για χρόνια υποτιμημένο ως «δύσκολο» χρώμα, σχεδόν ξεπερασμένο, και όμως επέστρεψε με μια εκπληκτική δυναμική ακριβώς επειδή αποπνέει υλικότητα: το ξύλο, ο φλοιός των δέντρων, τα ξερά φύλλα στα πεζοδρόμια. Όχι ένα οποιοδήποτε καφέ, αλλά εκείνο της μαύρης σοκολάτας, το κεχριμπαρένιο χρώμα του παλαιωμένου δέρματος, το σχεδόν κοκκινωπό του φλοιού της καστανιάς.

Είναι μια παλέτα που λειτουργεί ιδανικά σε ρούχα με δομή, όπως ένα σταυρωτό παλτό ή ένα μπλέιζερ με τονισμένους ώμους, καθώς η υφή της συνομιλεί με τη στιβαρότητα του πατρόν. Τα γήινα χρώματα τείνουν να αναδεικνύουν τη ραφή ενός ρούχου πολύ περισσότερο από το μαύρο, το οποίο εξουδετερώνει τους όγκους. Σε ένα καλοραμμένο ρούχο, το καφέ δεν κρύβει την αίσθηση της ύλης: την αναδεικνύει.

Τέλος, το μπορντό: το χρώμα που περισσότερο από κάθε άλλο αντανακλά τη ζεστασιά του φθινοπώρου. Είναι το χρώμα του κρασιού που σερβίρεται στα πρώτα γεύματα σε εσωτερικούς χώρους, των φύλλων που παίρνουν σκούρο κόκκινο χρώμα πριν πέσουν, των ηλιοβασιλεμάτων που διαρκούν λιγότερο αλλά γίνονται πιο έντονα. Είναι μια ζεστή, σχεδόν αισθητηριακή απόχρωση: τα θερμά και βαθιά χρώματα έχουν πραγματικό αντίκτυπο στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, προσφέροντας μια αίσθηση ζεστασιάς που το μαύρο, ένα χρώμα «απόν» εξ ορισμού, δεν μπορεί να δώσει. Σε ένα πουλόβερ, σε ένα ταγιέρ ή ακόμα και σε ένα αξεσουάρ, το μπορντό αποπνέει μια θηλυκότητα γεμάτη αυτοπεποίθηση, ποτέ κοινότοπη.

Δεν πρόκειται για την εξάλειψη του μαύρου από την γκαρνταρόμπα, κάτι που θα ήταν μια ανειλικρινής και καθόλου πρακτική συμβουλή. Πρόκειται για το να το αντιμετωπίζουμε ως μία επιλογή ανάμεσα σε άλλες, και όχι ως τη μοναδική δεδομένη λύση. Οι αποχρώσεις που φοράμε επηρεάζουν όχι μόνο την αντίληψη των άλλων, αλλά και τη δική μας καθημερινή ενέργεια: το μαύρο, όσο κομψό κι αν είναι, είναι επίσης το χρώμα που συνδέεται περισσότερο με τη συγκράτηση και την αναμονή, εκείνο που φοράμε σχεδόν για να «χαθούμε» στους πιο σκοτεινούς μήνες. Το midnight blue, το χρώμα της σοκολάτας και το μπορντό μιλούν αντίθετα για μια εποχή που τη ζούμε, δεν την υπομένουμε.

Αυτό το φθινόπωρο, πριν κλείσετε ξανά την ντουλάπα επιλέγοντας το συνηθισμένο μαύρο, αξίζει να κάνετε ένα μικρό πείραμα. Ένα πουλόβερ σε χρώμα σοκολάτας με λεπτομέρειες σε πετρόλ μπλε, συνδυασμένο με ένα μίνιμαλ παντελόνι: ο χρωματικός συνδυασμός κάνει όλη τη δουλειά, μεταμορφώνοντας αυτό που στην ουσία είναι ένα πουλόβερ κι ένα παντελόνι σε ένα σύνολο μελετημένο στην παραμικρή λεπτομέρεια στα μάτια όσων σας βλέπουν. Ένα φόρεμα σε μπορντό ή κερασί χρώμα αντί για το κλασικό μικρό μαύρο φόρεμα για μια βραδινή έξοδο. Ένα κοστούμι σε γήινους τόνους αντί για το σκούρο γκρι για μια μέρα στο γραφείο.

 

Δεν είναι μια ριζική επανάσταση. Είναι απλώς ένας διαφορετικός, πιο συνειδητός τρόπος κομψότητας, πολύ πιο κοντά στην εποχή που ζούμε.