Υπάρχει μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, πιστή σαν την αλλαγή της σεζόν: οι θερμοκρασίες πέφτουν, οι μέρες μικραίνουν κι εμείς ανοίγουμε ξανά την ντουλάπα αναζητώντας το μαύρο. Είναι μια σχεδόν αυτόματη κίνηση, την οποία μπερδεύουμε με την κομψότητα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για συνήθεια.
Το μαύρο καθησυχάζει, είναι αναμφισβήτητο, ταιριάζει με τα πάντα. Αλλά είναι επίσης, αν το καλοσκεφτούμε, το χρώμα που εκφράζει λιγότερο από όλα την εποχή που διανύουμε. Το φθινόπωρο, το αληθινό, δεν υπήρξε ποτέ μονοχρωματικό.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πέρασμα από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο είναι ακριβώς αυτό: μια σταδιακή μετατόπιση των αποχρώσεων, όχι ένα άλμα στο κενό. Το να δημιουργήσουμε μια γκαρνταρόμπα εμπνευσμένη από αυτή τη μετάβαση, αντί για τη χειμερία νάρκη, σημαίνει να επιλέξουμε ανάμεσα σε συγκεκριμένες χρωματικές κατευθύνσεις, τρεις διαφορετικές διαθέσεις με έναν κοινό παρονομαστή: να αντικαταστήσουμε το μαύρο με ευφυΐα.