Ωστόσο, θα ήταν περιοριστικό να περιορίσουμε το effortlessly chic σε μια συγκεκριμένη γεωγραφία. Αντίθετα, πρόκειται για μια στάση που τρέφεται από τη συνειδητότητα και την αφαίρεση. Είναι η τέχνη του να αφαιρείς πριν καν προσθέσεις, του να σταματάς ένα βήμα πριν από την υπερβολή. Εκεί που άλλοι συσσωρεύουν στοιχεία, όποιος κατέχει αυτή την αισθητική επιλέγει την ακρίβεια λίγων, τέλεια βαθμονομημένων στοιχείων.
Σε αυτή την προοπτική, η γκαρνταρόμπα γίνεται ένα ουσιώδες λεξιλόγιο. Λίγα κομμάτια, αλλά σωστά: ένα σακάκι με άψογη κοπή, τζιν που έχουν «ζήσει» με αξιοπρέπεια, μοκασίνια γυαλισμένα από το χρόνο, ένα λευκό t-shirt που δεν χρειάζεται δηλώσεις. Δεν είναι στείρος μινιμαλισμός, αλλά μια μορφή κομψότητας που ωρίμασε μέσα από την εμπειρία και τη γνώση του σώματός μας, μια αρμονία που χτίζεται αργά και χωρίς επίδειξη.