Μοτέρ! Επιστροφή στην πόλη: η γκαρνταρόμπα της επιστροφής εμπνευσμένη από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας 2026

Francesca Delogu

Ζωντανός, φρενήρης Σεπτέμβριος: τα γυρίσματα της προσωπικής μας ταινίας ξεκινάνε ξανά[cite: 2]. Είναι η κλακέτα της αρχής, ο «μήνας μηδέν» της χρονιάς γεμάτος πρότζεκτ, όνειρα και προκλήσεις για το φθινόπωρο, αλλά χωρίς γενικές πρόβες[cite: 2]. Με την επιστροφή στην πόλη η ατζέντα εκρήγνυται και τα ειδοποιητήρια των email χτυπάνε ασταμάτητα ενώ ήδη δουλεύουμε σε φουλ ρυθμούς[cite: 2].

Μετά από εβδομάδες με σαγιονάρες και καφτάνια, βρισκόμαστε να στεκόμαστε αμήχανες μπροστά σε μια άγνωστη ντουλάπα γεμάτη κρεμασμένα σακάκια, παντελόνια και τακούνια που φαίνεται να ανήκουν σε κάποια άλλη, αισθητά πιο οργανωμένη από εμάς

Πώς να επιβιώσουμε στο στροβιλώδες χάος της επιστροφής;[cite: 2] Ας ρίξουμε μια ματιά στις πιο εκλεκτικές μούσες: τις ηθοποιούς, ικανές να περνούν την περιστρεφόμενη πόρτα των ρόλων μεταδίδοντας αξιοπιστία ακριβώς χάρη στα ρούχα, τα οποία καθορίζουν αποφασιστικά την επιτυχία της ερμηνείας[cite: 2]. Απαραίτητο να διαθέτουμε δείκτη προσαρμοστικότητας, δημιουργικότητα και μερικές τολμηρές πινελιές.

Το επιβεβαιώνει η χαρισματική Jasmine Trinca, πρωταγωνίστρια σε δύο από τις ταινίες που διαγωνίζονται στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικής Τέχνης της Βενετίας, Succederà questa notte του Nanni Moretti και L’estranea του Paolo Strippoli:

«Το κοστούμι για έναν ηθοποιό είναι θεμελιώδες: σου δίνει τη στάση του σώματος, αλλάζει τον τρόπο που κινείσαι και σε βάζει ακαριαία στον χαρακτήρα». Είναι ο διακόπτης που ενεργοποιεί την παρουσία, την πληρότητα και το κίνητρο

Με πέντε ιταλικές ταινίες να διεκδικούν τον Χρυσό Λέοντα, αυτή τη σεζόν το Made in Italy στον κινηματογράφο είναι επίσης μια ανεξάντλητη οπτική δεξαμενή: από την πνευματώδη, ανδρόγυνη κομψότητα της Ρωμαίας Trinca μέχρι το γεωμετρικό tailoring της Anna Foglietta —που κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το Una storia—, έως τους θερμούς και αισθησιακούς τόνους της καθηλωτικής Vanessa Scalera, πρωταγωνίστριας στο Il fuoco che ti porti dentro του Edoardo De Angelis

Το fitting που αλλάζει τα πάντα: επιλέγοντας το outfit που δίνει κίνητρο

Πριν από το σετ, μια ηθοποιός πρέπει να αντιμετωπίσει το fitting: μια τεχνική και συναισθηματική δοκιμασία στην οποία συχνά το ρούχο παρατηρείται κάτω από διαφορετικά φώτα —φυσικό, τεχνητό, κόντρα φως— επειδή ένα χρώμα που πείθει το μεσημέρι μπορεί να «σβήσει» σε εσωτερικό χώρο το βράδυ[cite: 2]. Οι μεγάλες ενδυματολόγοι το γνωρίζουν: η απόχρωση ενός υφάσματος, η υφή ή το πατρόν μπορούν να επηρεάσουν την υποκριτική και να κάνουν μια χειρονομία πιο ισχυρή και εκφραστική

Η Daniela Ciancio, τιμημένη με δύο βραβεία David di Donatello για τις ταινίες Il resto di niente και La grande bellezza, αφηγήθηκε ότι όταν ένας χαρακτήρας είναι ακόμα ασαφής, η λύση είναι η δημιουργία ενός moodboard, ενός μεγάλου υλικού κολάζ με αποκόμματα και εικόνες που αργότερα θα γίνουν outfit και αφηγηματικά στοιχεία[cite: 2].

Στη συνέχεια προχωράμε διαγραφής, απορρίπτοντας και ξεκινώντας από την αρχή μέχρι τη στιγμή «wow», εκείνη στην οποία συντίθεται η σωστή γκαρνταρόμπα για την ερμηνεύτρια. Είναι ένα κομβικό στάδιο: η ταινία αποκτά δύναμη ακριβώς όταν ο ηθοποιός αρχίζει να κινείται άνετα στα ρούχα που φοράει.

Και η δική μας γκαρνταρόμπα τον Σεπτέμβριο έτσι θα έπρεπε να λειτουργεί. Το σχέδιο δράσης; Να χτίσουμε ένα μικρό οπτικό σενάριο με ένα κομμάτι-σταθερά, μια καθησυχαστική σιλουέτα και μερικά δυνατά αξεσουάρ που καθορίζουν τη σκηνή, όπως μια ζώνη με θήκη τηλεφώνου, ένα ιδιαίτερο μαντήλι στη μέση αντί για τον λαιμό ή χολιγουντιανά σανδάλια με εφέ καθρέφτη, για να νιώθουμε Marilyn σε κάθε βήμα.

Στα σετ υπάρχει πάντα κάποιος που φωτογραφίζει κάθε outfit για να εξασφαλίσει τη συνέχεια στις σκηνές, που μπορεί να γυριστούν με μέρες διαφορά: γιατί να μην αντιγράψουμε την ιδέα;

Δανειζόμενες αυτή την πειθαρχία του σετ, μπορούμε να φωτογραφίζουμε τα outfit της εβδομάδας και να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ στο smartphone, ώστε να έχουμε διαθέσιμους κάθε πρωί τους τακτικούς συνδυασμούς χωρίς να το πολυσκεφτόμαστε.

Το σακάκι είναι πάντα ο πρώτος σύμμαχος: καθησυχάζει, δίνει δομή, επαναφέρει το σώμα σε ρυθμούς πόλης. Η Greta Scarano, παρουσιάστρια των τελετών έναρξης και λήξης του Φεστιβάλ, επέλεξε για την άφιξή της με σκάφος τζιν, λευκό T-shirt και μπλε blazer: τρία απλά συστατικά, με μια σχεδόν κινηματογραφική ικανότητα να επαναφέρουν τα πάντα στο επίκεντρο. Από εδώ μπορεί να ξεκινήσει το παιχνίδι.

Ένα γιλέκο από μαύρο cady συνδυασμένο με φαρδύ παντελόνι μέχρι το γόνατο αλλάζει αμέσως ύφος όταν φοριέται με σουέτ μπότες και δερμάτινη μαύρη τσάντα χιαστί σε στυλ ιππασίας: είναι η επιστροφή με rock'n'roll διάθεση.

Όταν πάλι το πρόγραμμα απαιτεί ένα σημαντικό ραντεβού ή την επιθυμία να ανεβάσουμε την ένταση, χρειάζεται ένα δυνατό σύνολο: μονόπετο blazer από μεταξωτό twill σε λευκό και μαύρο, με σχεδόν ζωγραφικό μοτίβο θυμίζοντας Pollock, με παντελόνι, σανδάλια σε πλατινέ χρώμα και γεωμετρικά κοσμήματα. Το fitting, εξάλλου, χρησιμεύει και στο να καταλάβουμε ποια εκδοχή του εαυτού μας θέλουμε να ερμηνεύσουμε

Χρώματα, σιλουέτες και λεπτομέρειες που μεταμορφώνουν το στυλ τον Σεπτέμβριο

Υπάρχει ένα λεπτό τρικ που ανήκει πάντα στην τέχνη των ενδυματολόγων: η δοκιμή κίνησης. Οι ηθοποιοί περπατούν με το ρούχο πριν από την κλακέτα, κάθονται ή μεγαλώνουν τον βηματισμό για να καταλάβουν αν μια φούστα «κρατάει» τη σκηνή ή αν ένα τακούνι τονίζει το περπάτημα του χαρακτήρα

Έπειτα υπάρχει η συνέχεια του χρώματος σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας, για να δίνει την αίσθηση της συνοχής ακόμα και όταν αλλάζει η σκηνή, το φως ή ακόμα και η διάθεση του πρωταγωνιστή[cite: 2]. Το κεραμιδί, για παράδειγμα, έχει το ίδιο ζεστό εφέ με το φως του ηλιοβασιλέματος που απλώνεται ακόμα στις μέρες του ύστερου καλοκαιριού.

Μπορεί να είναι μονοχρωματικό σε κοστούμι με παντελόνι και σακάκι blazer —το οποίο γίνεται έτοιμο για κόκκινο χαλί με μαύρα λουστρίνι σανδάλια και χρυσό κολιέ— ή συνδυασμένο με λευκό πάνω σε ένα χυτό φόρεμα που φοριέται με γυαλιά ηλίου camel, σουέτ μπότες στο χρώμα του φουντουκιού και τσάντα χιαστί

Τέλος, για εκείνες τις Δευτέρες που νιώθουμε ακόμα σε διακοπές αλλά δεν υπάρχει χρόνος για επιλογές, το να απλώσουμε το χέρι προς ένα ρούχο σε απόχρωση της άμμου μπορεί να είναι μια πραγματικά σοφή κίνηση. Είναι σαν ένας λευκός καμβάς για να γράψουμε, ένα αλτήριο για να αναπηδήσουν οι ιδέες που μας κρατάει συνδεδεμένες με τη ζεστασιά της παραλίας, δίνει αυτοπεποίθηση, αίσθηση προστασίας και αρμονία.

Με ένα κλος φόρεμα από ελαστικό microtwill, μεταξωτό μαντήλι χακί και σκούρα μοκασίνια μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα με το κεφάλι ψηλά: ακόμα και φανταζόμενες ότι είμαστε πάνω σε ένα βενετσιάνικο θαλάσσιο ταξί με κατεύθυνση το Λίντο, με τον άνεμο στα ατίθασα μαλλιά μας και πολλές περιπετειώδεις ιστορίες να ζήσουμε ακόμα